OP ZOEK NAAR FAMILIE HUGUENIN • DEEL 1

 

Een tijdje geleden was het weer zo ver. De start van een nieuw kwartaal, en daarmee een nieuw schoolproject. Iets wat ik de afgelopen drie schooljaren wel zo’n – pakweg – twaalf keer heb meegemaakt, keer op keer weer met totaal andere ideeën en concepten. Ook aan dit kwartaal begon ik met goede moed, alleen nam mijn project dit keer wel een eh, héle gekke wending.

ZOU HET? JA. IK HEB ZE GEVONDEN!

MIJN MINOR, PUBLIC & PRIVATE

Elke vierdejaars begint het jaar met een zelf gekozen minor. De keuze is reuze, maar eigenlijk viel mijn oog al snel op een minor in de richting autonoom – iets wat je me drie jaar geleden écht niet had kunnen vertellen zonder dat ik in lachen uit zou barsten. Want autonoom? Nee, daar ben ik toch véél te commercieel voor. Autonoom is voor de zweverige kunstenaars, wat heb ik daar nou te zoeken joh hee.

Toch had ik het idee dat het me goed zou doen, iets totaal anders. Een richting waar niks moet, maar alles mag. En met alles, bedoel ik ook echt alles. Ik koos voor de minor Public & Private, eigenlijk zonder echte reden. Achteraf ben ik ontzettend blij met deze keuze, de leraren denken fijn mee en inderdaad; niks is fout! We doen onderzoek naar het publieke en private domein (wat echt vet saai klinkt, maar echt, het is heel tof). Wat is tegenwoordig privé, en wat is publiek? Je kunt Big Brother als voorbeeld nemen; súper publiek, maar eigenlijk zitten we te kijken naar het privéleven van verschillende mensen.
huguenin

 

MIJN CONCEPT

Het idee van dingen die heel privé, maar ook heel publiek zijn sprak mij heel erg aan. Het is ontzettend contrasterend en het leek me heel tof om daar de grenzen van op te zoeken. Tijdens een brainstormsessie met Bonny in een koffietentje in Rotterdam, had ze het over een ansichtkaart die ze had gekocht tijdens haar uitwisseling naar Bristol. And then it hit me. Ansichtkaarten! Ze zijn aan de ene kant hartstikke privé, want er staan adressen en persoonlijke verhalen op, maar aan de andere kant komt er geen enveloppe aan te pas. Eigenlijk kan elke postsorteerder of postbode ze zomaar lezen.

Eigenlijk stond het gelijk al vast; ik wilde er iets mee gaan doen. Maar niet met zomaar wat ansichtkaarten, wél met ansichtkaarten waar al een verhaal aan vast zit. Met dat idee ben ik een paar dagen later de markt op Rotterdam Blaak op gegaan, op zoek naar oude beschreven exemplaren.

 

JACKPOT!

Na een aantal kraampjes afgestruind te hebben, vond ik ineens een doosje vol met oude kaarten. Waarschijnlijk voor mensen die de voorkant van oude ansichtkaarten interessant en / of mooi vinden, maar voor mij ging het in dit geval om de achterkant. Ik bekeek ze allemaal vluchtig en pikte alle kaarten eruit met lange verhalen erop. Sommigen zelfs nog geschreven met vulpen, ergens in 1931. Bij dat idee alleen al werd ik enthousiast en rekende dan ook met een grote glimlach zo’n 14 stuks af, voor drie euro in totaal.

Samen met Bonny dook ik de Dudok in (ja, we drinken veel koffie, oké) en ik ging gelijk op onderzoek uit. Kaarten gericht aan Leny, aan Johnny, een hele familie en gestuurd door ene oom Dick, tantes en ooms. Wat bleek nou? Bijna álle kaarten die ik had gekocht, werden verstuurd naar dezelfde familie. Familie Huguenin.

 

huguenin

 

LAAT DE ZOEKTOCHT BEGINNEN

De oudste kaart komt uit 1931, en de laatste uit 1967. Ik begon met het opschrijven van de vragen die ik per kaart had; wie is Johnny? En Leny? Waarom is oom Dick naar Londen verhuisd, en waarom had hij geen antwoord gehad op zijn laatste bericht naar Leny? Waarom zijn ze naar Amsterdam vertrokken, en is er nog familie aan wie ik deze vragen kan stellen?

Je kunt hier mijn aparte blog vinden met alle kaarten.
Het fijne aan ansichtkaarten is natuurlijk dat de adressen en namen er gewoon op staan. Zo kwam ik erachter dat het adres waar ze in Den Haag woonden ook de straat was waar Vincent van Gogh ooit zijn atelier had; hoé tof! Helaas is het huis waar ze destijds woonden al een tijdje gesloopt, dus daar kon ik verder niet veel mee. Ook aan de hand van de twee adressen in Amsterdam kwam ik niet erg ver. Het waren destijds al huurwoningen, en daar kun je vrij weinig informatie over vinden. Maarja, hoe dan verder? Met mijn hoop gevestigd op online databases dook ik de archieven in, maar ik liep al snel tegen een ander probleem aan. De namen die ik op de kaarten vond waren vast en zeker afkortingen van namen zoiets als Johannes Adrianus Huppeldepup, dus met alleen de naam ‘Johnny’ kom je dan niet zo ver. Lastig, lastig. Tijd om hulp van buitenaf in te schakelen.

 

FACEBOOK IS JE BESTE VRIEND

Stiekem had ik op Facebook al genoeg mensen met de achternaam Huguenin gevonden, maar ik wilde toch even wachten met het sturen van berichtjes. Om het eerst wat dichterbij te zoeken, heb ik een oproepje via Facebook geplaatst, die verrassend genoeg massaal (enneh, met massaal bedoel ik zo’n vijftig keer – da’s veel voor mij) werd gedeeld! Ik ontving ontzettend veel positieve berichtjes, met hoe spannend mensen het wel niet vonden en dat ze mijn zoektocht op de voet zouden gaan volgen.

 

huguenin

 

Inmiddels waren er sinds mijn laatste stamboom speurtocht alweer twee weken verstreken en ik besloot op een avond tóch nog een keertje op de zoveelste stamboom-website op onderzoek uit te gaan. Overlijdensaktes uit 1810, verjaardagen en huwelijksberichten; noem het maar op, het is allemaal te vinden. Maar ook deze avond leek het er op dat ik ‘mijn’ familie Huguenin niet ging vinden.

Totdat Angelique, die ook aan het zoeken was, me ineens een link stuurde. Een website die ik nog niet kende! Ik tikte snel de gegevens in waar ik naar op zoek was, en al snel viel mijn oog op een naam – mét een stamboom – die wel erg bekend voorkwam. De naam J. A. (John) Huguenin. Die een zus had, genaamd Helena. Leny dus! Ouders, grootouders.. ‘Zou het? Ja. IK HEB ZE GEVONDEN’ ging er door mijn hoofd. Echt, je had m’n gezicht moeten zien. Eindelijk had ik alle geboortedata, kon ik alle personen in de kaarten een beetje meer plaatsen en vielen er ineens heel veel puzzelstukjes op zijn plek. Zo kwam ik erachter dat Johnny hertrouwd is, hij twee zonen heeft uit zijn huwelijk met Janny en dat Leny zijn grote zus was. YES.

Terwijl ik vol enthousiasme met Bonny en Angelique mijn ontdekking deelde, ontving ik ineens een belletje. Van een voor mij geheel onbekend nummer.. Maar dat verhaal bewaar ik voor het volgende deel.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *